....það sem fer upp kemur á endanum niður.

Nú styttist í að settið komi heim á Klakann og höfum við systkinin gert hreint og fínt fyrir þann viðburð. Helgin hefur verið notaleg og náði ég að jafna mig á pestinni. Nú eru aðeins leifar eftir af henni sem hverfa eins og dögg fyrir sólu þegar ég hef lokið við ólífulaufin góðu.

Í dag var þrætt stór Reykjavíkur svæðið í dívuham og mikið sungið og auglýst fyrir tónleikana. Fólk var að taka vel í þetta allt saman enda hefur enginn getað gert annað með brosandi smettið á mér og Margréti Eir framan í sér. Það var einfaldlega töfrað til að splæsa í miða á Frostrósir 2003. Svo höfðu margir orð á því að við gætum nú ekki verið Íslensku Dívurnar ef Eivör væri talin með því hún er jú færeysk. Gott er þá að benda á að ef við myndum blandast á einhvern hátt þá væri útkoman alltaf íslensk.... eða eitthvað. Því við erum með sterkara blóð..... eða eitthvað.

Eftir þessa þræðingu mína um höfuðborgarsvæðið sótti ég Guðmund (10.bekk,les í frítíma) sem fékk leyfi til að gista hjá Matta vini sínum laugardagsnótt. Hann var svo elskulegur að koma með stóru systur í bæinn til að ljúka við jólagjafakaup. Heyrðist ekki múkk í manninum þangað til hann fór að svengja og var þá mikið togað í Dísu.
Við brunuðum aftur í Reykjanesbæ og hlökkuðum til að eta eitthvað gómsætt....og þá dó bíllinn. Í miðri jólagleðinni og reddingunum í allan dag þá hafði undirrituð gleymt að fylla á tankinn. Yarisinn fjaraði hægt og rólega út....og við lögðum út í vegarkant. Eftir margar símhringingar og endalausar pælingar var það vinur pabba úr Reykjanesbæ sem kom okkur til aðstoðar. En það var ekki fyrr en Gvendurinn litli hafði ýtt bílnum áfram nokkrar mílur með litlu prinsessuna innanborðs... en hún mátti jú ekki við því að verða veikari..."í pilsi og svona" svo að drengurinn dröslaði dauðu farartækinu áfram í snjóbyl og vindstormi.

Við verðlaunuðum okkur svo lífsháskann með því að fá eina pizzu á mann á Peeeezzu 67 og ég læt mér þetta að kenningu verða.

Heimsfréttirnar eru ekki af slakari endanum þessa dagana. Keikó látinn blessaður (mér fannst myndirnar hans aldrei neitt spes hvort'eð er því hann ofleikur svo) og Saddam bara fundinn við fulla heilsu ofan í holu. Ég hélt alltaf að Blairinn væri spakur og trúði því ekki að þetta ætlaði að verða klúður. Nú kannski finnst loks eilítil réttlæting (þó svo að ekkert í raun réttlæti þetta stríð) á stríðinu og mannfallinu...hefði verið afskaplega neyðarlegt ef Saddam sæti með feita jónu einhvers staðar á Barbados og síðan ekki söguna meir.

Aldís systir kemur svo heim á miðvikudaginn og verður það ansi litríkt. Fjölskyldan saman á ný í heild sinni. Síðustu jól vorum við úti á Flórída og elsta barnið (Aldís sis) með tengdó úti í London. Það var mjööög skrítið....en ljúft engu að síður. Þessi jólin hins vegar verðum við öll saman og njótum alvöru íslenskra jóla í fyrsta skipti í nýja húsinu okkar. Nú verður lagt á borð fyrir 6 manns. Heilaga talan 6. Ég hlakka mikið til og hef skipulagt alls kyns gjörninga.

...og ef það er einhver sem lætur sig dreyma um hvít jól þá er það Védís.

That's all folks!

Tása litla í trútsaham