-Pabbi-

Ég er pabbastelpa. Ég viðurkenni það auðfúslega enda ekki komin af verri manni en þeim sem móðir mín elskar heitast og hennar dómgreind er æskilegt að treysta. Pabbi er svona gæji sem hefur alltaf verið til staðar. Meira að segja þegar það þótti ekkert sérlega töff hér í gamla daga fyrir karla að skipta á bleium og annað slíkt sem átti að tilheyra móðurhlutverkinu, þá var pabbi á kafi í kúkableiunum, keyrði okkur á kóræfingar, mætti á alla foreldrafundi og stóð fyrir fjölskyldukvöldum á miðvikudögum sem voru svona V.I.P. kvöld bara fyrir okkur. Þetta er nú bara hluti af því sem pabbi gerði og hefur ætíð gert en mér fannst bara kominn tími til að tjá mig um þennan merkilega mann hér á blogginu. Ég tala hátíðlega og með væntumþykju um alla meðlimi fjölskyldu minnar og er það svosum ekkert endilega gert af vana eða skyldu af því þetta er mér blóðtengt. Þetta er eingöngu komið til vegna þess hversu lánsöm ég er að eiga svona góða að.

Svo þegar ég fylgist með fréttaumræðu hér í Lundúnum um hversu lítið pabbar tækju þátt í uppeldinu og einhverjum prósentum var hent upp í kjölfarið þá fór ég að hugsa hvað þetta væri nú hrikalega lummulegt af þessum elskum. Mínar kröfur eru vissulega miklar þegar kemur að svona hlutum og finnst mér þetta alveg sjálfsagt enda hef ég aldrei heyrt pabba kvarta yfir einu né neinu.

Pabbi hefur alltaf reynst mér góður vinur og jafnvel í miðjum kosningabaráttum eða annasömum tímum í hans vinnu, þá er fjölskyldan alltaf í fyrsta sæti. Af hverju? Jú, af því að hún er honum allt. Eitthvað sem hann hefur nostrað við allt sitt líf og miðlað sinni þekkingu og reynslu til.

Mér er minnistæðast þegar pabbi hélt mér, há tvítugri orðinni, snöktandi í faðmi sér yfir heila nótt og mætti svo til vinnu morguninn eftir til að takast á við kjaradeilur og hvað annað ekki. Einnig ber að nefna þegar pabbi kom fram með mérá tónleikum mínum 28.des nú rétt fyrir áramót, spilaði á gítarinn eins og rokkarinn sem hann er, mætti svo á Vegamót í eftirpartýið til að setja upp skjávarpagræjur fyrir frumsýningu myndbandsins, bindindismaðurinn lá þar á bak við barinn sveittur að tengja snúrur og morguninn eftir er hann mættur á körfuboltaleik með Sigfúsi bróður með Guðmund Egil bróður á línunni spyrjandi hvernig gengið hefði í stærðfræðiprófinu. Þetta er pabbi í hnotskurn. Hann gerir allt fyrir Dísirnar sínar og allt gerir hann einnig fyrir strákana sína.

Mamma er mikill snillingur einnig, það fer ekki milli mála og hefur hún vissulega gríðarleg áhrif á Árna sinn. Þetta er bara örlítið tribute til elsku pabba í kjölfarið á umræðu í sjónvarpinu hér í Bretlandinu sem stuðaði mig verulega.

Við Árnabörnin erum vissulega lánsöm að eiga foreldra eins og mömmu og pabba. Þau knúsast og kyssast hvar sem tími gefst til og hafa svo sannarlega gefið okkur börnunum gott fordæmi um hvað það er að elska. Erfiðleikar, veikindi, sigrar og ekki sigrar, allt er þetta yfirstíganlegt því þau eru óyfirstíganleg eining.

Og þá er mér spurn. Er ég bara svona ótrúlega lánsöm að storkurinn skildi mig eftir við dyrnar hjá Árna og Bryndísi eða er þetta eitthvað sem við konur allar eigum að gera ráð fyrir? Að vísu er þetta líka spurning um persónuleika hvers og eins en svona allt í allt, er þetta ekki það sem við viljum allar? Svona eiginmann?

Ég tel mig allavega vera á réttri leið með þetta allt saman. Búin að eigna mér einn alveg ferlega efnilegan og á ég föður mínum mikið að þakka í þeirri deild. Kröfur á minn disk, takk!

V

Innblástursinnskot maímánaðar: "Value those who love you for yourself." tranquility - david baird