-lífið í skel krabbans-

Undir harðri skel
ég hugga mig við sandinn
á strönd örugg ég dvel
þar til kemur tíðarandinn
Hann skolar af mér brynjuna
og slípar mitt skjól
dregur fram ljónynjuna
klaeðir í sinn kjól

Og þegar ég vil vaka
komin á hans vald
hann dregur sig til baka
þó a mér hafi hald

Aðeins í hans flóði
ég flýt i alsælu
og sjávarylurinn góði
umvefur mig sinni gælu
En þá kemur fjara
og flóðið fer
á eftir mávar stara,
og finna til með mér.
V.H.Á.