-Aldís mín-

Mín ástkæra systir átti afmæli núna 19.apríl og varð þá 25 ára gömul. Dagurinn var yndislegur á allan hátt sérstaklega í ljósi þess að Krullinn kom í óvænta fótboltaferð og snæddi með okkur afmæliskvöldverðinn ásamt Valfríðinni. Nú eru svo afi Gvendur og amma Hervör í heimsókn hjá okkur ásamt múttukrúttinu og hefur móðir mín heimtað af mér að skrifa inn á bloggið "afmælistöluna" sem ég hélt til Aldísar nú á þriðjudaginn. Var það skrifað smáum stöfum í afmæliskortið til hennar sem fylgdi gjöfinni og rauðu rósunum 25. Ég verð því við bón minnar móður og fæ þá um leið að sýna væntumþykju mína á stóru systur og gefa vinum og vandamönnum tækifæri á að senda henni síðbúnar afmæliskveðjur. Hér kemur svo vasaklútarullan með öllum þeim innskotum (í sviga) sem Aldís kom með á meðan ég fór með töluna:

"Hún gat gert mér ýmsan grikkinn hún systir mín enda löngum gantast með að mamma og pabbi hefðu átt mig í þeim tilgangi að hún hefði einhvern félagsskap í U.S.A. þegar þau voru í námi. Það má því segja að tilvera mín hafi æðri tilgang og sé að mörgu leyti Aldísi að þakka ("ha nebbla þa'..").
Nú gekk þetta upp og ofan og tvær litlar ljóshærðar dúllur höfðu félagsskap af hvorri annarri með skinum og skúrum. Tengslin voru órjúfanleg og því meira sem Aldís reyndi að eiga sitt einkalíf með sínum jafnöldrum því fastara fylgdi litla systir á eftir (Krullinn og Aldís skella upp úr). Aldís virtist ekki losna við mig þá og hefur ekki gert það enn þann dag í dag, enda minn traustasti vinur og því ekki óeðlilegt að maður haldi í hana eins og maður ætti lífið að leysa.
Hún hefur verið þolinmóð við litlu systur og miðlað þekkingu sinni til mín svo maður standi nú betur að vígi í stórborginni Lundúnum. Hún er ákveðin hún systir mín og áræðnin er óbilandi. Lífið hefur ekki alltaf verið slétt og fellt hjá henni ("hvaða vitleysa, ég er á lífi, er það ekki?") en alltaf stendur hún uppi sterkari og æ fallegri og það sér ekki á henni eftir að hafa barist við storminn. Ég er eins og ég er og klökkheitin ekki fjarri mér þegar ég hugsa um elsku systur mína sem ég elska svo mikið (Aldís kjaftstopp, vasaklútarnir teknir upp..).

Stríðnispúkann sem lét mig syngja Karen Carpenter með lokuð augun svo hún gæti skyrpt upp í mig (tekur andköf:"Védís, þú átt ekki að segja nokkrum manni þetta!"), húmoristann sem skilur brandarana mína og hlær jafnvel þegar þeir eru ekki fyndnir, orkuboltann sem rífur sig upp á morgnana til að fara í leikfimi áður en hún harkar lögfræðibækurnar uppi í skóla, skipuleggjandann sem þekkir hvern krók og kima í Lundúnum, ofurgelluna sem stígur út úr "litla jarðarberinu" eins og fullkomnunin sjálf, ráðleggjandann sem ræður mér ávallt heilt og ber aðeins mína hagsmuni fyrir brjósti. Mína einu og bestu systur sem er fyrsta manneskjan til að stökkva fyrir kúluna ef litla systir er í voða ("jú jú..mikið rétt").

Það er þröngt á þingi á litla Avonmore Road og stutt í pirring þegar tvær drottningar deila sama rúminu. Því gleymir maður oft að stoppa, hlusta á himnana og muna hvað maður er lánsamur að eiga hana Aldísi að. Því enginn kemst með tærnar þar sem stóra systir hefur hælana og traustari vin er ekki hægt að eiga.
Svo að þegar ég hugsa um þessa kenningu hennar um af hverju ég var getin þá veit ég að það er ýmislegt til í henni. Það sem Aldís hins vegar veit ekki er að hún hefur einnig veitt mér félagsskap á mælikvarða sem ekki er hægt að mæla.

25 ára í dag þessi dásamlega kona (þegar hér var komið þá fussaði Aldís og sveiaði yfir því að ég sagði "kona")...nei ég meina stelpa og allt lífið framundan.

Í öllum áföngum lífsins og draumum sem eiga eftir að rætast þá er ég kannski leikstjórnandi í eigin lífi en Aldís verður alltaf mín manneskja á kantinum.... og ég hennar.

Védís Hervör Árnadóttir