-sú var tíðin-

Ég man þegar ég var tíu ára, þá fékk ég reglulega leyfi til að fara á klósettið í miðjum tíma til þess eins að standa á klósettsetunni og horfa út um gluggann. Þetta gerði ég alltaf á vorin þegar skólanum var nærri að ljúka. Kennarinn hélt vitaskuld að stúlkukindin væri bara rétt svo að skvetta af sér.
Ég sá Esjuna og nærri því Hvalfjörðinn. Eða sú var hugmyndin, að ég sæi til Hvalfjarðar. Hvalfjörður þýddi bara eitt. Sumar, gras og skínandi sól. Því það var jú Hvalfjörðinn sem þurfti að keyra á leið upp í sumarbústað með ömmu og afa. Þá voru þau aðeins sprækari en þau eru í dag.
Þá var allt svo auðvelt og einfalt. Helstu vandræðin snerust þá um að útivistartíminn var bara til níu og þá gafst minni tími til að huga að Bínu býflugu.

Ég og Gunni vinur minn fundum hana á stéttinni fyrir utan húsið hans. Hún lá bara, lömuð og veikluleg. Hafði líkast til verið slegin niður af einhverjum rudda. Kannski Gústa. Hann var algjör óþekktarormur og stríddi öllum krökkunum í hverfinu.
Hvernig sem þetta hræðilega slys hafði gerst, þá urðum við að skófla hennni upp og ofan í krukku. Lokið höfðum við stungið lítil loftgöt á svo hún myndi ekki kafna og svo komum við krukkunum fyrir á einni grein milli trjáa og rjóðurs í garðinum hans Gunna. Við bjuggum vel um hana Bínu okkar í krukkunni. Þar var smá gras rifið af túninu og nokkrir blómahausar og meira að segja flís úr trjágrein að mig minnir. Í rjóðrinu voru svo tveir stólar vel merktir okkur Gunna og skiptumst við á að gæta býflugunnar ef einhver skyldi nú ætla að ræna henni eða gera henni grikk.

Þegar ég stóð uppi á klósettsetunni og horfði út um gluggann yfir á Esjuna, þá varð mér hugsað til Bínu. Mamma var ekki hrifin af gæludýrum og þeim óþrifnaði sem þeim fylgdi og því var ég svo hamingjusöm að vita til þess að ég væri samt gæludýraeigandi. Mamma hefur eflaust hlegið innra með sér þegar ég færði henni tíðindin því býfluga telst varla til gæludýra. En hún Bína okkar var einstök. Með hverjum deginum varð hún hraustari og væntumþykja okkar óx á henni við að fylgjast með lífsbaráttunni. Þar að auki leið okkur eins og sönnum hetjum fyrir að hafa bjargað greyinu. Hvað ef enginn hefði séð hana eða ef einhver hefði bara stigið á hana? Nei, við máttum ekki til þess hugsa. Framfarir Bínu skiptu öllu máli.

Þetta nýja gæludýr okkar Gunna var umdeilt. Mamma Gunna sagði að Bína væri einungis að safna kröftum til að geta stungið okkur einn daginn. En sú della! Bína myndi aldrie snúast gegn okkur. Við sem höfðum bjargað lífi hennar á örlagastundu. Mamma Gunna hlaut hreinlega að vera afbrýðisöm. Ég sagði það samt ekki við Gunna því ég vissi að þau voru nýbúin að missa kisuna sína. Hún hafði verið eitthvað veik. Pissandi á teppið og sofandi öllum stundum. Mamma sagði að hún hefði bara verið svo gömul eins og langamma áður en hún dó.

Bína var ekki gömul. Bína var tíu ára, svona eins og ég og Gunni. Við sáum það á röndunum hennar. Fimm gular og fimm svartar. Tíu rendur. Svona alveg eins og trén hafa rendur inni í sér. Það var allavega kenningin. Þegar ég hugsa til baka þá sé ég hvað allt var einfalt. Eins og með aldurinn á Bínu, þá voru til svör við öllu. Maður setti bara hlutina í samhengi við eitthvað annað og svarið var komið. Maður hljóp um hverfið í nýslegnu grasi með íslenskan sumarilm í nösunum þar til kallað var inn í kvöldmat. Dagarnir voru bestir þegar ég kláraði heimavinnuna í skólatímanum og gat þá leikið mér úti með Gunna lengur.

Ekki leið á löngu þar til við fórum að reyna smá viðskipti við krakkana í hverfinu. Við hengdum upp lítið skilti við innkeyrsluna hjá Gunna: "BÍNA BÝFLUGA! BESTA BÝFLUGA Á ÍSLANDI. KOMIÐ OG SJÁIÐ! KOSTAR 50 KALL INN OG 50 KALL FYRIR AÐ KLAPPA HENNI."
Litlu vitlausu krakkarnir komu flestir bara til að spyrja heimskulegra spurninga eins og :"hvernig veistu að hún er best á Íslandi?" eða "er hún svona lítil?" og allir fóru þeir grenjandi til baka eftir að Gunni kleip þá fast og rak þá burt. Bísnessin hefði getað gengið betur. Við gáfum sumum krökkum lán og leyfðum þeim að sjá hana ef þeir kæmu svo síðar með pening. Þeir hinir sömu létu svo ekki sjá sig meir, gengu meðfram veggjum í skólanum og forðuðust okkur. Einn daginn fékk Gunni nóg og reif í eina stelpuna sem var "sko búin að koma þrisvar í röð" og aldrei með aur. Hún brást illa við og sagði að Bína væri hvort eða er ljót og asnaleg býfluga. Ég sá andlitið á Gunna bólgna upp af reiði og fyrr en varði veltust þau um í grasinu á skólaflötinni og krakkarnir hópuðust í kring. Ég mátti auðvitað ekki minni manneskja vera og henti mér í slaginn, þó ég hafi verið allverulega efins því stúlkan átti flottasta barbie húsið í hverfinu. Þar með var ég búin að eyðileggja möguleikann á "viltu vera memm?" frasanum góða.

Allt endaði þetta inni á skrifstofu skólastjóra þar sem tvær hágrátandi blóðrispaðar stúlkur og einn tættur,æfareiður drengur, sátu með niðurlútt höfuð. Þegar komið var að mér og Gunna að gera grein fyrir ásetningi okkar þá hóf Gunni raust sína eins og séntilmaðurinn sem hann er í dag: "Sigrún fékk að koma þrisvar að sjá hana Bínu og hún sagðist ætla að borga seinna...." við upphaf næstu setningar hófst táraflóðið með tilheyrandi ekka: "en svo... ha, þá bara... segir hún ha... að ... að ... að... Bína sé ljóhóhuuu.... eehhh..ehh..". Mig minnir að skólastjórinn hafi sýnt álíka mikinn skilning á þessu og Sigrún sjálf svo að við vorum látin biðjast afsökunar og fengum mínus í kladdann.

Í kjölfarið reyndum við að sannfæra foreldra okkar um að það væri víst tilheyrandi að senda innheimtubréf á Sigrúnu og foreldra hennar því hún skuldaði okkur 300 krónur, en allt kom fyrir ekki. Við skrifuðum því innheimtubréf sjálf í tölvunni hans pabba heima. Það var m.a.s. í rauðum lit svo það yrði marktækara. "Virðulegu mamma og pabbi Sigrúnar. Hún Sigrún skuldar okkur 300 krónur. Vinsamlegast sendið okkkur peninginn strax í dag í Álftamýri 75. Annars tölum við við lögregluna. Gunni og Védís"

Við gengum saman yfir til Sigrúnar og ætluðum rétt svo að henda þessu bréfi inn um póstlúguna og í þann mund er við gengum burt frá húsinu hennar vorum við gripin glóðvolg af pabba Sigrúnar sem stóð hlæjandi í dyragættinni. "Fyrirgefiði krakkar mínir, viljið þið aðeins tala við mig." Við frusum bæði úti á götu og horfðum skelfingaraugum á hvort annað. Gunni í útjöskuðum strigaskóm með tunguna lafandi út og reimarnar allar á þvers og kurs með rennandi hor úr vinstri nös og ég með tætt hárið innan undir hafnaboltahúfu sem á stóð "SMILE" með neonbleikum stöfum. Gallabuxnavasar mínir úttroðnir af fíflum og mold. Við vorum ekki huggulegasta parið í hverfinu en á þessu augnabliki reistum við okkur allverulega við og gengum virðulega að húsinu og Gunni tók rösklega af sér derhúfuna eins og séntilmaðurinn sem hann er jú í dag: "Afsakið herra pabbi Sigrúnar. Við eigum sko rétt á þessu." Pabbi Sigrúnar stóð með bréfið í höndunum greinilega búinn að renna yfir það nokkrum sinnum enda hápunktur dagsins hjá honum. Eftir miklar útskýringar okkar á þessari skuld og hvernig hún var til komin, þá tók pabbi Sigrúnar upp einn fjólubláan seðil, rétti Gunna seðilinn og bað okkur að fara í sjoppuna á horninu fyrir sig og kaupa malt og hubba bubba tyggjó fyrir sig. Afganginn máttum við svo eiga. Áður en Gunni ætlaði að mótmæla þessum viðbrögðum heimilisföðursins og halda langa ræðu um það að við værum ekki neinar senditíkur,þá náði ég að sparka í hann og hann áttaði sig á þessu gullna tækifæri til að innheimta 300 kallinn með vöxtum. Við urðum milljónamæringar á einum degi. Aldrei í Íslanssögunni hafði jafnmikið sælgæti verið innbyrt. Við sátum með feitan bland í poka uppi á stillönsunum sem umkringdu húsið hans Gunna þangað til sólin fór að setjast og í heilan dag gleymdum við öllu um Bínu býflugu. Við gátum horft yfir austurbæinn, áttum kók í gleri og fullt fullt fullt af nammi. Við vorum rík.

Við töluðum um framtíðina og að við myndum giftast og eignast fullt af alls kyns dýrum sem væri ekki einu sinni búið að uppgötva ennþá. Við myndum búa í stórri hvítri höll í Hollywood eins og Macalay Culkin í Home Alone og keyra um á hvítri límósínu. Ég vildi reyndar svarta límósínu en þá fékk ég að hafa svartan stóran flygil í húsinu okar í staðinn. Það þótti mér ásættanlegt.

Áhugi okkar á Bínu býflugu dvínaði eftir því sem sumarið leið og aðrir álíka kjánalegir hlutir tóku við eins og að hjóla upp og niður Háaleitið á methraða eða að hrekkja skrítnu konuna í hverfinu sem var með illgresi í gluggasyllunum sínum. Það var ekki okkur að kenna að hún svaraði alltaf dyrasímanum sínum! Hún bara lá svo vel við höggi.

Sumarið leið hratt og fyrr en varði var ég í aftusætinu á Cadillacnum hans afa á leið upp í sumarbústað. Hvalfjörðurinn hafði beðið mín lengi og þegar við vorum að nálgast þennan djúpa fjörð þóttist ég sjá Álftamýrarskóla standa upp úr Reykjavíkinni. Þar hafði ég eitt sinn staðið á klósettsetunni og látið mig dreyma um sumarbústaðarferð. Ég var hamingjusöm og hugsaði með mér að Sigrún yrði örugglega búin að gleyma þessari uppákomu með 300 kallinn og ég ætti greiða leið að Barbie húsinu hennar þegar tæki að hausta.

Það reyndist vera rétt.

V