-sei sei-

Ég pírði augun í gluggatjöldin í morgun og fann fyrir aukinni birtu og kyrrð. Svo hvíslaði engill í eyru mér:"Það er snjór beibí"!
Viti menn, ég hef svifið á skýi í allan dag og nú sér maður varla út um gluggann. Á meðan margir bölva þessum nýjungum þá er ég manna sælust. Það er eitthvað við snjóinn sem gleður mig. Ekki eingöngu sú tilhlökkun jóla sem hann færir mér, heldur finnst mér snjórinn kalla fram veturdrottninguna í mér, kvenskörunginn og á stundum litlu hnátuna sem lék sér í Ártúnsbrekku á sleðum og ruslapokum; já það var allt fundið til.
Þá var maður verndaður lítill angi með stóra drauma um framtíðina. Ég samdi einu sinni litla vísu þegar ég var rúmlega tíu ára gömul. Þetta var samið inni í snjóhúsi litlu sem ég og vinkona mín höfðum byggt okkur. Að vísu byggðum við það ekki frá grunni, heldur þjöppuðum við aðeins meiri snjó ofan á meistaraverkið sem unglingsstrákar höfðu unnið hörðum höndum að og skilið svo eftir í reiðileysi fyrir litla ólátabelgi.. eins og sjálfa mig. En lagið góða! það hljóðaði einhvern veginn svona:

Sei sei, ó nei nei
það snjóar varla úr þessu
ætli hann rigni
þá verður allt að klessu..

Svo raulaði ég þetta á leiðinni heim með norðurljósin glitrandi yfir ljósa kollinum og lekandi horið úr annarri nös var vel frosið. Ég týndi húfunni minni þetta kveld man ég og mamma varð alveg æfareið yfir þessari vitleysu í mér...og að vera "þetta sein, stelpa!" Það sem stendur þó hæst upp úr var að ég lét mig engu varða hvað móðir mín tautaði yfir litlu húfutetri. Því ég hafði samið vísu og ég var stórmenni.

V