-the sweetest thing-



Það jafnast ekkert á við lognið eftir storminn. Sólarglætuna eftir regnið. Göturnar glitra í birtunni og gefa manni einhverja von. Það er ekki óeðlilegt að maður leiti sífellt að myndlíkingum í náttúrunni og færir þær inn í líf sitt. Þar sjást breytingarnar svo auðveldlega út í frá en á okkur mannfólkinu sést það ekki svo glöggt. Sumir fela sárindin svo vel. Aðrir bera hjartað á erminni eins og ég. Snemma tók ég þá beygju í lífinu að segja meiningu mína,láta hjartað ráða för annars myndi ég alltaf sjá eftir því. Ég hef vissulega gert mistök, sagt vitleysu og verið asni... en maður lifir og lærir og ég hef elskað og grátið á við 300 ára manneskju því alltaf verður litla Védís að fara skrefinu lengra, henda pústsekknum (hjartanu) út í djúpu laugina og halda sér á floti. Allt þetta hefur komið mér þangað sem ég er í dag. Ferillinn samanstendur af alls kyns skrykkjóttum leiðum og þverhníptum fjöllum, blandað saman við haglél og slatta af slyddu. Og ég er ó svo ánægð.

Punkturinn með þessum eilífu lífspælingum mínum hér á alheimsnetinu er sumsé þessi: Ekki slá neinu á frest sem ykkur er hjartfólgið. Ræktið hæfileikann til að gera og segja þá hluti sem þið viljið í góðri meiningu. Elskið eins og þið hafið aldrei verið særð. Þið sjáið ekki eftir því!

V