-hláturjóga-



Rigning. Tímaþröng. Þrykkti vörum ofan í Bónuskörfu á methraða. Skaust heim með pokana og borinn sem tilvonandi tengdó lánaði mér til að tjasla saman nýju hornborði fyrir hljóðverið góða. Skellti mér í þægilegri föt því ég var búin að bíta það í mig að fara í jóga. Ekki bara jóga,heldur hláturjóga. Ég var lítið búin að undirbúa mig andlega enda er alltaf stutt í glensið hjá mér og ég taldi það nú heldur betur vera vel á mínu færi að hlæja svolítið með fótinn upp fyrir haus. Þá sjaldan. Ég talaði við allar vinkonuvígstöðvar og enginn fékkst til að fara með mér en ég hlakkaði þó til að hlæja EIN með ókunnugu fólki og kanna nýja blóðrás í lífinu. Ótrúlegt hvað maður þarf alltaf að draga vini sína með í allt. Gjörsamlega ósjálfbjarga kettlingur. Ef vinirnir vilja gera sig að fífli með mér, þá er allt í lagi. En, ó nei. Svoleiðis hugsun braut í bága við þann þankagang sem ég vil tileinka mér.

Stefnan var því tekin á Borgartúnið og ég trítlaði inn í æfingabuxunum með svörtu sokkana breidda pent utan yfir buxurnar svo að ég hef eflaust komið spánskt fyrir sjónir og væri það þá ekki í fyrsta skipti enda ekki kölluð álfurinn fyrir ekki neitt. En þarna stend ég þá og spyr til átta og mér er bent á að fara niður í kjallara. Þar fæ ég mér sæti og fletti blöðum í dágóðar tíu mínútur og er farin að horfa í kringum mig og ég virðist vera sú eina á svæðinu. Loks kemur þjótandi niður stigann hugguleg kona um sextugt og spyr mig hvort ég sé komin í jóga. Ég kveðst líklega vera á vitlausum stað þar sem ég sé nú bara ein. Hún sveiar yfir því og vill bara byrja. Við tyllum okkur fyrst og spjöllum aðeins um þetta hugtak "hláturjóga" og mér leið eins og ég væri ein í heiminum og þessi kona hefði verið send af himnum ofan til að opna nýjar gáttir fyrir mér og segja mér að hætta að væla! Hún sagði það auðvitað ekki í beinum orðum en jákvæðnin sem stafaði af henni var geysileg. Svo byrjum við bara. Við hlæjum, klöppum saman höndum, dönsum um eins og María í Söngvaseiði og þessi smásalur sem virkaði frekar kaldur fyrst,tók á sig aðra mynd. Ég var komin til svissnesku Alpanna. Eða öllu heldur, þá átti ég Sviss og ég hló bara að því. Við tókumst í hendur,horfðumst í augu og dönsuðum og hlógum þessi ósköp. Án tilefnis, án brandara,án einhvers sem við sögðum. Bara hlógum. Veddarinn og miðaldra hugguleg kona sveimandi um og hlæjandi.

Detti mér nú allar. Mér leið einfaldlega vel. Allar áhyggjur sem ég hafði hrundu af mér eins og flasa eftir Head n shoulders árás. Klukkutími leið. Hratt. Að endingu ímynduðum við okkur alls kyns dýr og hvernig þau myndu hlæja, eins og ljónshlátur og apahlátur og í sömu andrá kom ungur súkkulaðisætur strákur inn um dyrnar, þar sem hann þurfti að komast yfir í hinn enda hússins... og hvað gerir Veddi? Vippar sér upp að honum og hlær eins og ljónið! Hann var ekki viss um hvernig hann ætti að vera en þar hefur hann eflaust fengið ágætis efni í viðreynslusögu fyrir vini sína: "Hún óð bara upp að mér gellan maður,með sokkana yfir buxurnar og hárið allt úfið og gelti á mig... svo hló hún bara!" VIÐUNDUR!!! Jább, það er ég.

Við knúsuðum hvor aðra eftir góðan klukkutíma af hlátri og fíflalátum og hún fékk netfangið mitt og símanúmer til að gefa mér frekari upplýsingar um hláturjóga og hvernig ég get öðlast réttindi sem leiðbeinandi. Ný blóðrás var fundin í lífinu í dag og ein ef ekki tvær gáttir opnuðust fyrir Vedda. Þessi dásamlega kona gaf mér þar að auki gott ráð. "Ef eitthvað er að eða þú gerir eitthvað vitlaust. Bentu þá bara á sjálfa þig og hlæðu. Allra meina bót."

V