-dásemdin ein að vera til-

Merkilegt hvað lífið snýst í höndunum á manni þegar maður lítur undan. Allt sem maður hélt að ætti að vera svona og hinsegin þegar maður var fjórtán ára, hefur nú snúist í andhverfu sína og aðeins á góðan hátt. Ég hef alltaf haft sterkan vilja en sem unglingi leið mér ekkert alltof vel í eigin líkama, var sífellt að bera mig saman við formúlur og gerði óraunhæfar kröfur þ.a.l. til annarra í kringum mig. Örugglega eitthvað sem flestir kannast við þegar þeir hugsa til unglingsáranna. Líkaminn og hugurinn ekki samtaka og draumar og vonir óskrifað blað í takt við framtíðina sem beið manns.

Samt getur fortíðin verið svo hlý þegar maður heimsækir hana í huganum. Áhyggjurnar sem plaga mann í dag eru allt annars eðlis en þær sem virtust svo eðlilegar á þeim tíma. Ég ætlaði alltaf að verða söngkona, semja mín eigin lög eins og Mariah Carey og eiga hestahús úti á landi því ég myndi verða svo rík. Þegar mamma kvartaði undan drasli í herberginu mínu þá sagðist ég hvort eða er ætla að hafa vinnukonu þegar ég yrði stór og sönglaði einhverjar aríur trítlandi í burtu. Ég hugsa oft til þeirra orða í dag þegar ég ligg á baðherbergisgólfinu heima á Smáragötu og við mér blasir klósettskálin sem mér er mikið í mun að þrífa og pússa; "jæja, Védís mín,vinnukonan er hvergi í sjónmáli..."
Ég hafði ekki beint reiknað þetta út markaðslega og hvernig ég færi að því en ég vissi alltaf innst inni að ég myndi plumma mig, komast af einhvern veginn og að tónlistin yrði allsráðandi. Ég fór kannski aðeins fram úr sjálfri mér með því að setja vinnukonuna í dæmið en manni er eðlislægt að gera mistök þegar maður er tólf ára.

Og hér er ég, 24 ára, búin að gera heilan helling í því fagi sem ég kaus mér og ég veit ennþá ósköp lítið í minn haus. Ég veit þó það að ég hef gert allt mitt af einlægni og í upptökuferlinu síðasta mánuðinn sem nú fer senn að ljúka, hef ég hitt allskyns fortíðardrauga í huganum,gert upp við mig erfiði sem ég hélt mér myndi aldrei takast, staðið fast á mínu og skemmt mér konunglega. Jamie og Fayney fljúga héðan á fimmtudaginn og við erum öll í skýjunum yfir þessu ákveðna ferli sem er að ljúka. Næsta ferli er hljóðblöndun í Lundúnum og mastering, jafnvel auka fíniseringar sem eiga eftir að koma upp en þetta er allt að smella. Það er sumsé stoltur Veddi á kantinum og til allra þeirra sem hafa sýnt mér stuðning og hvatt mig áfram, segi ég : bestu þakkir! því það er ómetanlegt að eiga góða að sem vilja manni bara vel, eru hreinskilnir og eru ekki bara með í sólarlagssiglingunni, heldur berjast við öldurnar með manni :) Ég vona að ég reynist ykkur jafnframt eins vel og þið hafið reynst mér.

Vinnukonan er enn ekki í sjónmáli né heldur feiti bankareikningurinn sem mér var "ætlaður" og verður líkast til aldrei þar sem hugarfarsbreytingin er algjör hjá mér í þeim geiranum. Svoleiðis bruðl gæti tekið frá mér geðheilsuna, því ég veit ekkert betra en að liggja undir klósettskál og horfa á ímyndaða skítabletti hverfa, jafnt og þétt.

V