-The Jaxl Monologues-

Ég var að lesa yfir síðustu glenssögur á bloggi góðrar vinkonu minnar sem er jafnframt móðir Peter André og kallar hún sig Toothsmith enda afbragðs tannsmiður kellan sú. Í kjölfarið varð mér hugsað til eins atviks sem verður mér minnisstætt um ókomna tíð. Þessi kona elskar að hrekkja sína nánustu og hún nær manni nánast í hvert skipti því hún hefur óútskýranlega stjórn á andlitsvöðvum sínum og stekkur ekki bros á vör þegar hrekkurinn er að ígerast.

Nú, þá förum við aftur til þess tíma er ég var einhleypur lítill angi haustið 2001 og hafði verið með þessa þvílíku bólgu og sýkingu vegna vaxandi endajaxla og var ekki lengi að henda mér í stólinn hjá tannlækni mínum sem er einnig bróðir Tannsmiðsins eina og sanna.
Þar voru rifnir úr mér jaxlarnir og ég send heim með sára góma og svangan mallaling sem horfði fram á að geta ekki borðað það sem hann vildi. Blessuð sé hún, mín ástkæra matarlyst.
Það var ýmislegt sem ég horfði fram á að geta ekki gert og tók það mig sárt. Nýbúin að gefa út plötu stelpan og gat ekki mætt í hin ýmsu viðtöl til að fylgja þessu öllu eftir og eina nána sambandið sem ég átti á þessum tíma var við Íbúprófein sem ég poppaði í gríð og erg. Himneskt á meðan það varði en eftirköstin hrikaleg. Íbúprófein var ekki alveg að gera það fyrir mig og ég var farin að horfa fram á að nú væri máske tími til að gera eitthvað í þessum karlamálum og segja skilið við Íbúmanninn. Fara jafnvel á stefnumót við alvöru manneskju af hinu kyninu.

Ég fæ svo heimboð til Peter André hvar við vinkonurnar sitjum og spjöllum, Tannsmiðnum til mikillar ánægju. Svo fara þær stöllur eitthvað fram að bardúsa og ég hugsaði nú lítið út í það enda þekkt fyrir að láta mig dagdreyma undir hinum ýmsu kringumstæðum. Ég sat því ein með hugsanir mínar og lét mig dreyma um super supreme Pizza Hut pizzu.
Mæðgurnar komu svo til baka og Tannsmiðurinn byrjar:"heyrðu,Védís! þú ert ekkert að hitta neinn strák er það?" Védís: "Nei, en svosum opin fyrir öllum tillögum, ertu með einhvern í huga?" Tannsmiðurinn:"Nei,hamingjan hjálpi þér. Þú veist þú getur ekki verið að hitta neinn strák núna!" Védís: "Ha? Af hverju segirðu það?" Tannsmiðurinn: "Þessi endajaxlataka hefur það í för með sér að sýkingin er ekki nærri því farin og á meðan þú ert á þessum bólgueyðandi og sýkladrepandi að þá máttu alls ekki kyssa neinn eða skiptast á hinum ýmsu vessum við nokkurn mann!" Védís:"þannig að ef ég hitti mann drauma minna og við förum á stefnumót og hann gerir sig líklegan til að kyssa mig á einhverjum tímapunkti, þá þarf ég að biðja hann um að bíða vinsamlegast þangað til bólgan hjaðnar?" (á þessum tímapunkti var bólgan orðin að engu og ég var loksins orðin aðeins frískari) Tannsmiðurinn:"Ekkert bara þangað til bólgan hjaðnar... þú mátt ekkert aðhafast fyrr en eftir tvo mánuði eða svo" Védís:"Carola! Þú ert að bulla í mér núna, ég hlusta ekki á þetta!" Tannsmiðurinn:"Jú, ég get svo svarið þetta, ég hélt að Steini (tannlæknirinn bróðir hennar) hefði sagt þér þetta..Andrea! (lítur á dóttur sína) segðu henni að þetta sé satt! Hún er bara stórsmitug!" Peter André: "Já, þetta er rétt Védís, því miður"

Eftir langar samræður og vangaveltur um möguleika þess að þetta væri sannleikurinn, þá fór ég út úr húsi sannfærð um að ég væri gangandi smitberi á einhvers konar eftirköstum á endajaxlatöku. Án þess að spyrja kóng né prest frekar út í trúverðugleika þessa alls, þá sniðgekk ég allt sem kallast átti stefnumót við hitt kynið, leit bara niður á steypuna þegar ég rölti niður Laugaveginn og hugsaði "happy thoughts".

Ekki það að maður sé svo veikburða að 2 mánuðir án kossaflens sé dauðadómur en þarna var ég virkilega meðvituð um það hvernig ég heilsaði vinum og vandamönnum og snaraði mér frá kossum á kinn og annað slíkt. Ennfremur hætti ég alfarið að knúsa og kjassa litlu bræður mína og þá er nú mikið sagt.

Eftir að hafa bitið á jaxlinn í orðsins fyllstu merkingu í rúmlega einn mánuð, þá sagði Andrea loksins við mig:"Védís, ég get ekki horft upp á þetta lengur... við vorum bara að grínast í þér!"

V