-litið í eigin barm-

Út frá umræðu síðustu daga um kynjabundinn mismun á launum hefur höfuð mitt lagst í eilítið bleyti og ég sannfærst enn meir um það að við dömurnar séum vanar ákveðinni undirgefni. Við? Íslensku konurnar sem héldu uppi heimili og búskap,tókum jafnvel upp sverðin ef sá var gállinn á okkur meðan karlmennirnir voru í víking? Vissulega er þetta misjafnt eins og við erum margar en ég held þessi munur stafi af lágu sjálfsáliti og ákveðnum vana til að sætta sig við hlutina. Það hefur oft verið talinn styrkur okkar Íslendinga. Þolinmæðin og þrautseigjan, dugurinn og kjarkurinn þó vindar og frost bíti og geri okkur erfiðara fyrir. Er vinnumarkaðurinn ekki rangur vettvangur til að gera sér erfitt fyrir og sætta sig við slæm kjör? Við dömurnar þurfum aðeins að meitla þetta með tímanum og vitið til, þetta jafnast út... ég er viss um það.

V