aðskilnaður

...við spúsi fórum á kommúnuna í gær og mæli ég eindregið með sýningunni. Ég fékk kökk í háls, táraðist örlítið og hló heil ósköp. Við vorum svo lukkuleg að sitja á aftasta bekk, lengst til vinstri - ég hef rétt svo náð miðum í tæka tíð. En við fundum lítið fyrir því, allavega laug Þollinn því að mér með nýju linsurnar sínar.
Er að vinna ritgerð sem gildir eina einingu (ég valdi að taka þetta ofan á hinar 15 einingarnar og er óðum að sjá eftir því). Ber hún heitið ,,þróunarhyggjutímabilið er svartur blettur í sögu mannfræðinnar" - ég er löngu byrjuð að bulla og skrifa eins og vindurinn án þess að hafa tekið afstöðu í huganum. Allt hefur orsök og afleiðingu þó svo að fordæma megi gjörðir og annað, þá er sumt óafturkræft og þýðir lítið að súta yfir því. Eða hvað?
Ég get ekki einbeitt mér, hafragrauturinn er vel að gerjast í innviðum mínum og mig langar svo í sterkan kaffibolla og kjaftatörn við krullann minn, hana bryndísi mína spanjóling. langar að hafa hana beint fyrir framan mig og jafnvel fikta aðeins í lokkunum á henni.
Rakel nýbúin að eignast litla prinsessu og maður fær mynda og videosendingar og hugsar með sér að maður þurfi helst að vera á staðnum. Þegar maður elst upp með vinkonur sínar við hlið sér alla daga, þá kemur alls kyns aðskilnaðarkvíði upp í manni. Hvað er þetta lið að flytja af landi brott loksins þegar ég kem heim. Systir mín kær einnig erlendis og símreikningarnir líða fyrir það. Ég er prinsessan á bauninni.

Allah, Guði og öllum hinum sé lof fyrir spúsann. Hann er mjúkur og fagur og heldur geðheilsu minni gangandi.

V