að spila eða ekki spila

... að vera eða ekki vera. Ég sé fyrir mér drungalegar vistarverur Hamlet þar sem hann liggur í þankagangi. Með svimandi háan yfirdrátt í bankanum, þjakaður af tilhneigingu sinni til lista og.. tja lystisemda. Hvers á ég að gjalda? -spyr hann beiskur í bragði.

Hinir týpísku komplexar listamannsins, ef mér leyfist að alhæfa, eru leiðirnar sem á að fara, ekki að fara og enn nú meira, þær ótroðnu leiðir sem hann vill troða.

Ég mótmæli! Komin með leið á að afsaka mig. Maður má og getur vel gert allt sem maður vill, svo lengi sem það brýtur ekki í bága við almennt siðferði manns eða mannúðarlög einhvers konar. Hitti fyrir dömu um daginn sem skildi ekki hvernig ég gæti verið tónlistarkona og verið í mannfræði. ,,Varstu alveg komin með nóg s.s.?" sagði hún í vorkunnartón og ég varð eitt spurningamerki í framan .... ,,já, eða sko, á tónlistinni, þú veist, er þetta ekki bölvað hark?".

Mér hefur sjaldan gengið betur í músíkinni, einmitt nú þegar ég er að gera allt sem mig langaði að gera; skellti mér í mannfræðina, sjálfboðaliði Rauða Krossins (mæli með því), gaf út plötuna mína, stofnaði fyrirtæki o.s.frv. Platan blómstrar á iTunes, hljómsveitin mín er frábær og lífið er allt í einni ljúfri löð. Nei, ég er ekki að farast úr stressi og nei, þetta er ekki stórkostlegt mál.

Fólk talar um að það hafi aldrei tíma í eitt né neitt. Mín skoðun er hins vegar sú að fólk eigi að gefa sér tíma í hugðarefni sín, drauma og löngu þráðar upplifanir og hætta þessu væli. Þá fyrst fer blómið að blómstra þar sem það lá áður í skraufþurri mold geispandi golunni.

Ég ætla því, til upplyftingar orða minna, að eiga yndislegt sumar í vændum:

*Spila með mögnuðu hljómsveit minni


*Knúsa spúsa


*Vinna vinna vinna
*Ferðast um landið
*Sjálfboðaliðast
*Gefa systur mína til giftingar
*Kenna nýju litlu frænku hvernig maður heilsar að sjómannasið
*Njóta

V