Einn eilífðar skátónn

Að undanskildum fressinum sem ég leita grimmt að þá er rækið tilefni til bloggs.

Ég fékk það virðulega hlutverk að syngja þjóðsöngvana fyrir landsleik Íslands-Skotlands þann 10. september síðastliðinn. Allur undirbúningur KSÍ var með prýðilegasta móti en þó láðist þeim að nefna við mig að þjóðsöngur 'gestanna' ætti að vera sunginn fyrst. Ég var því komin upp á sveittan útrigndan pallinn og hóf raust mína á Óóóóóó Guuuu... svo hélt ég u-inu meðan ég horfði á hrylltan svip aðstandenda en... ekki varð snúið við úr þessu og ég kláraði þjóðsönginn í nafni lýðræðisins. Nú er ég ekki klassískt menntuð söngkona með sópranívaf og tilheyrandi mikilmennsku, syng með mínu nefi, hef oft verið kennd við einhverja r&b takta sem ég vil sjaldnast taka undir og áfram má tvínóna það. Að syngja svona án undirleiks er ágætis kúnst og margir klassískt menntaðir menn gerðu eflaust í brækurnar þegar þeir heyrðu eitthvað sem ekki hafði tempó né undirleik til að styðja við annars flókna laglínu. Ég las nefnilega einhver blogg þess efnis og biðst innilega forláts ef ég særði blygðunarkennd manna hvort sem það var söng eða textalega séð. Það var ekki ætlun mín að nauðga annars fögrum óði til Guðs vors lands.

En gaman var meðan á því stóð.

V