*traustur vinur*

Ég sakna stundum gamalla vina minna. Leiðir hafa skilist, fólk þroskast í ólíkar áttir o.s.frv. Það þekkja þetta eflaust flestir. Í nótt dreymdi mig gamlan vin og ég fékk þessa miklu löngun til þess að taka bara upp tólið og spjalla aðeins við hann. En sökum aðstæðna þá er það óæskilegt og með öllu tilgangslaust. Eða hvað?
Ég tengist fólki svo sterkum böndum ef ég tengist því yfir höfuð og á ansi erfitt með að sleppa því. Ég hugsa reglulega til vina minna úr grunnskóla t.d. sem ekki "fylgdu mér áfram" út í lífið og ég fyllist hlýju og góðra minninga, hugsa til þeirra og hvað þeir gætu verið að gera í dag. Svo hitti ég sama fólk á förnum vegi og það er eilítið spjallað og lítil bros læðast fram. Helst vildi ég rífa þau í fang mér og hrópa "jeeeeminn, hvað það er gaman að sjá þig...gavöööööð!" - og þetta segi ég reyndar en á aðeins yfirvegaðri hátt kannski.

Á hinn bóginn á ég vini sem hafa "fylgt mér" í yfir 20 ár og eru mér sem systkin. Fólk sem ég fæ að vera hluti af, standa við hliðina á í gegnum súrt og sætt og njóta þeirra forréttinda að eiga þá sömuleiðis að. Nú, 25 ára unglamb, lít ég yfir farin veg og er nokkuð ánægð með mitt hlutskipti. Ótrúlegt að fylgjast með vinum sínum gifta sig, eignast sín fyrstu börn, þroskast og dafna. Allir hafa búið erlendis í einhvern tíma á mismunandi tíma og öll þroskumst við saman og viljum hvert öðru það besta. Ég fæ sendar sónarmyndir af fallegu kríli Rakelar í gegnum internetið þar sem áður fyrr, fyrir komu alheimsnetsins, voru send bréf í pósti sem bárust manni þremur vikum eftir að barnsburður átti sér stað. Með notkun SKYPE spjallar maður ókeypis við Bryndísi á Spáni, Aldísi systur í London, Jóhönnu í Osló og fylgist með stækkandi kúlu Rakelar í Danmörku nærri því á hverjum degi. Þegar ég bjó í London voru íslensku vinirnir duglegir að koma í heimsókn og að sjálfsögðu eignaðist ég nýja vini í gegnum vinnu og skóla og þessi tengsl eru sterkari sem aldrei fyrr þó ég sé staðsett á Íslandi núna.

Tilgangur með þessu bloggi mínu er kannski sá að láta í ljós væntumþykju mína og þakklæti fyrir að eiga góða vini... og jafnvel minna fólk á að rækta þau tengsl sem það hefur án þess þó að loka á ný tengsl í leik og starfi. Konan sem hjálpaði þér með pokana í Bónus er kannski magnaður karakter ef betur er að gáð og kaffibollinn sem hún bauð þér ekki síðri.
Vinkona þín sem hélt utan um þig grátandi og skjálfandi þegar verst lét er ávallt tilbúin með opinn faðminn fyrir gleði og sorgum, tja, hvað sem þú upplifir og þú veist að hún mun leita til þín að því sama.

Stoppið nú æluna í kokinu og meðtakið staðreyndirnar. Lífið væri ömurlegt án góðra vina!
Þau vinasambönd eða jafnvel rómantísku sambönd sem ekki komust lífs af höfðu þó sinn tilgang og ég hugsa hlýtt til þeirra.. þrátt fyrir allt.



V