nostalgía

Ég hef ekki eirð í að lesa. Síðasta prófið mitt þann 18.des. og ég er svo ofvirk að það hálfa væri hálfum of mikið. Ég minnist ljúfra daga í Álftamýri, þegar ég var 12 ára krakki með sumarlykt í nösunum og ekkert að gera nema vera til og búa til mergjaða keppni í hverfinu um það hver hjólaði hraðast upp og niður Safamýri.
Ég ætla að snúa aftur til 12 ára aldursins. Hver nennir að vera 25 ára á þessum síðustu og verstu? Ég hef ekkert við þennan aldur að gera. Ég öfunda litla krakka sem ég hitti fyrir í innkaupaleiðangri í Krónunni. Ég horfi á þau spæld yfir því að vera ekki í þeirra sporum. Mamma þetta, mamma hitt. Mamma, má ég fá súkkulaðirúsínur? Mamma jánkar. Deginum er bjargað og litlu kvikindin rölta út með sældarsvip.
Ég, hins vegar, valdi mér það að húka yfir bókum í Háskólanum og stofna plötufyrirtæki sem gerir mig þreyttari og sveittari en rostung á fylleríi. Ég ýti því kerrunni áfram þung á svip og renn í Appelsínbleytu sem einhver snillingurinn skvetti á gólfið í forláta jólakynningu.

Ég veit alveg að lífið er fallegt og allt er frábært, svona innst inni. En krakkar mínir, jákvæða Védís er farin í frí.


V