dýfðu þér Brani!

Í dag sendi ég blómvönd á austur-evrópskan karlmann. Karlmaður þessi er ekki unnusti minn né tengdur mér á nokkurn hátt. Ég komst í kynni við umræddan kauða síðasta laugardag þar sem ég var stödd í Sorpu að losa um heimilisruslið, mest megnis bylgjupappa. Ég var í hrókasamræðum í nýja símanum mínum með þar til gerðum heyrnartólum og síminn sjálfur lá í úlpuvasanum. Ég átti í basli með að losa bylgjupappann úr skottinu og reif þetta allt fram og tilbaka. Ég kvaddi viðmælandann í ljósi þess hversu erfitt var að eiga við ruslið. Loks var þetta komið ofan í gáminn annaðhvort í heilu lagi eða litlum ræmum og ég settist inn í bíl sátt við afraksturinn.
Brátt komst ég að því að sími minn var týndur. Ég leitaði að honum hátt og lágt inni í bílnum, gekk um eins og brjálæðingur og skreið undir bílana hjá hvumsa fólki. Systir mín gaf mér þennan fína síma í jólagjöf og ég tók ekki í mál að hann hefði gufað upp þarna á Sorpuplaninu. Þá fékk ég að hringja hjá einum starfsmanna Sorpu, Brani, sem var allur hinn liðlegasti. Ég hringdi í símann minn villt og galið en ekkert heyrðist í krílinu. Ég hafði sterklega á tilfinningunni að síminn hefði skutlast ofan í einn gáminn og spurði á minn penasta hátt hvort ég gæti ekki fengið að kíkja aðeins í bylgjupappagáminn. Brani þverneitaði fyrir það. Honum hefur væntanlega þótt ég slakur kandídat í slíka fimleika. Ég grátbað um að fá að synda í pöppunum, ég væri fullviss um að hann hefði skutlast óvart með pöppunum mínum ofan í gáminn. Ég sá öll númerin mín hverfa eins og dögg fyrir sólu, dagskrá næstu mánuða, bankaupplýsingar o.s.frv.. Ég var alveg við það að bölva Brani þegar ég sé hann slökkva á pressunni og dýfa sér ofan í gáminn. Ég stóð eins og klappstýra á hliðarlínunni hringjandi í símann minn úr símanum hans og fólk staðnæmdist við herlegheitin og tók að fylgjast með atburðarrásinni. Ég sá glitta í höfuðið á Brani er hann synti í gegnum ruslið. Brani stoppaði alla sem vildu henda bylgjupappa, bað þá vinsamlegast um að setja þá til hliðar og hann, eins og Tarzan sjálfur, reif alla pappa upp úr og hlustaði eftir símhringingu. Eftir mikið púl hjá hetjunni minni heyrðist símhringingin og ég æpi ,,þetta er hann... þetta er hann, ég heyri í honum". Áhorfendurnir hlógu af gleði á hliðarlínunni og ,,jiii", ,,á ég að trú'essu" og ,,gavöööð" kvíslast um Sorpuplanið þar sem húsmæður, byggingaverktakar og skátar fylgdust með.
Ólympíulagið í bland við einhverja Enya takta ómaði í höfði mér þegar Brani lyfti drullugum símanum upp í loftið og lífið tók á sig slow-motion mynd. Svona eftir á að hyggja, þá líkist hann Brani minn Rocky, með hrokkið svart hárið og svartar sorprákir í andlitinu. Ég æpti af gleði; ,,Ég elska þig!.... uhh.. hvað heitirðu?" Hann kvaðst kallaður Brani og vildi ekkert ræða það meir. Við skutluðum svo öllum pöppunum saman aftur í gáminn í vetrarhríminu og ég... ég hafði sko eignast nýjan vin, hvort sem honum líkaði betur eða verr.

V