nostalgía á skíðum

Ég mun gerast svo hress um helgina að skella mér á skíði á Akureyri. Þetta verður skíðadans í kvennafans og mun ég safna marblettum á óæskilegum stöðum og gleyma því að ég er 25 ára.

Ég mun hverfa aftur til 12 ára aldursins en þá einmitt fór ég til Bláfjalla með nokkrum vinum mínum, þ.á.m. bekkjarbróður mínum Kristjáni Þór, sem bar þann góða titil að vera kærasti minn. Við leiddumst og fórum stundum í bíó og ekkert ósiðlegt fór þar fram. Í skíðaferðinni þurfti ég að leika ýmsar listir sem voru til þess gerðar að ganga í augun á kærastanum og endaði það á því að ég brunaði beint á eldri konu sem stóð neðst í brekkunni. Greyið konan hrundi niður með látum og ég skaust í hinn endann eitthvert þar sem fólk skíðaði annað hvort framhjá mér eða beint á mig. Það var ekki þægilegt. Kristján Þór var ekki lengi að búa til skýli yfir mig, segja fólki að færa sig og kallaði hástöfum á hjálp þar sem ég lá í móki og fann æði mikið til í vinstra lærinu. Loks rankaði ég við mér í sjúkrabíl á leið inn í Reykjavík með morfín í æð og ástarskotin augu Kristjáns Þórs góndu á mig eins og ég ætti ekki aftur snúið. Dengsi hafði fengið að koma með í sjúkrabílnum, ríghélt í höndina á mér eldrauður í framan og ég heyri að bílstjórinn er að hringja í mömmu. Nei, fjandakornið, ekki í mömmu maður, hugsa ég hálfgrátandi yfir skammaryrðunum sem ég átti í vændum. Ég heyri ópin í múttu á hinni línunni aftur í bíl og fór að hugsa upp lygasögur um hvernig konan hefði viljandi staðið fyrir mér og ég væri í raun fórnarlamb. Miðað við aldur og fyrri störf mín í kæruleysi, var ansi hæpið að nokkur tryði því.

Ég fékk svo engar skammir eftir allt saman. Mamma og pabbi óðu inn á slysadeildina með grátkverkarnar í hálsinum og vildu ekkert gera nema knúsa mig. Einkennilegt það.

Samband okkar Kristjáns Þórs varð svo ekki langlíft þar sem tár, bros og takkaskór tóku við á 13.ári en ég verð honum ævinlega þakklát fyrir að vera hetjan mín í brekkunni. Kristján Þór, þetta blogg er tileinkað þér! :)

V